‘De cultuur bij de sportverenigingen moet veranderen’

Seksuele intimidatie en misbruik in de sport

Sportclubs in Nederland moeten veel actiever worden bij de bestrijding van misbruik, concludeert de commissie die de misstanden onderzocht.

sport

Lees HIER het hele artikel op NRC.NL en HIER het rapport van de commissie de Vries

Hieronder de kamerbrief van staatssecretaris van Rijn en de brief van SKIP.

kamerbrief-inzake-geweld-in-afhankelijkheidsrelaties

Aanvraag-verlenging-subsidieperiode

 

Op 3 oktober 2017  start Fonds Slachtofferhulp samen met het Centrum Seksueel Geweld (CSG) een landelijke campagne tegen seksueel geweld. De gehele maand oktober staat op verschillende manieren in het teken van deskundige hulp via het Centrum Seksueel Geweld en het landelijke telefoonnummer 0800-0188 dat slachtoffers 24/7 kunnen bellen.

campagne 2017

 

Lees hier verder.

Vind jij ook dat er betere behandeling voor jeugdtrauma’s moet komen?

Sta je veel te lang op een wachtlijst
of heeft de gespecialiseerde
behandelaar geen plaats voor jou?

Lees hier het pamflet!

Uitnodiging Actiebijeenkomst

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s’

Landelijke actiebijeenkomst voor alle mensen met jeugdtrauma’s.

Vind jij ook dat er betere behandeling voor mensen met jeugdtrauma’s moet komen? Kom naar de landelijke Actiebijeenkomst.
Vrijdagmiddag 16 juni in Amstelveen.
Alles over de actie kun je vinden op www.strakxisnu.nl en www.caleidoscoop.nl

Lees hier het pamflet!

Slachtoffers ervaren gevolgen geweld dat zij als kind in de jeugdzorg hebben meegemaakt  tot op hoge leeftijd

De Commissie Onderzoek naar Geweld in de Jeugdzorg heeft tot nu toe bijna 600 meldingen ontvangen van psychisch, fysiek en/of seksueel geweld in de jeugdzorg. Het grootste deel van meldingen is gedaan door slachtoffers zelf, maar de Commissie heeft ook veel meldingen ontvangen van bijvoorbeeld ouders, kinderen of partners van slachtoffers. Het merendeel van de meldingen heeft betrekking op de jaren ‘60, gevolgd door de jaren ‘70. De meeste meldingen komen uit de residentiële jeugdzorg en uit de pleegzorg.

Het meldpunt is ook veel benaderd door mensen die met geweld te maken hebben gehad in Justitiële Jeugdinrichtingen en de jeugd-GGZ en Kinder- en  Jeugdpsychiatrie; en enige tientallen mensen hebben aangegeven slachtoffer van geweld of misbruik te zijn geweest in een instelling voor kinderen met een visuele handicap.

Bij de andere sectoren blijven aantallen meldingen van slachtoffers opvallend  achter, zoals instellingen voor kinderen met een auditieve handicap en instellingen voor minderjarigen met een licht verstandelijke beperking. Van alleenstaande minderjarige vreemdelingen (AMV’ers) is tot op heden geen enkele melding ontvangen.  De Commissie hoopt  de komende tijd alsnog ervaringsverhalen van ex-bewoners uit deze instellingen te ontvangen.

Ook zijn meldingen ontvangen over de periode voor 1945. De Commissie heeft de oudste melders een stem gegeven door hun verhalen te verzamelen in een bundel interviews. Het gaat om ontroerende en hartverscheurende verhalen;  zelfs tot op hele hoge leeftijd ervaren de slachtoffers van destijds de gevolgen van het geweld dat zij als kind in tehuizen en pleeggezinnen hebben meegemaakt. De bundel wordt eind november gepubliceerd.

Andere opvallende zaken tot nu toe:

  • Veel kinderen hebben op meerdere adressen geweld meegemaakt (bijvoorbeeld in meerdere pleeggezinnen of instellingen, of in een instelling en een pleeggezin).
  • De helft van de melders heeft ook in hun biologische gezin te maken  gehad met geweld en/of verwaarlozing. Meestal was dat  de reden van hun uithuisplaatsing. Bij een kleinere groep  geldt dat zij vanwege een auditieve, visuele of verstandelijke beperking of een psychische aandoening in een instelling zijn geplaatst. Maar ook bijvoorbeeld weeskinderen zijn door de rechter in het verleden in een instelling geplaatst.
  • De meeste kinderen hebben meerdere vormen van geweld meegemaakt. Vaak is er sprake van een combinatie van psychisch en fysiek geweld, al dan niet in combinatie met seksueel misbruik
  • Het geweld in de jeugdzorg duurde lang. Gemiddeld maken kinderen 7,5 jaar lang geweld mee.
  • Meer dan de helft van de slachtoffers heeft het geweld als kind niet gemeld. Die mogelijkheid was er niet, of ze waren te bang om te melden.
  • Het overgrote deel van de melders geeft aan dat ze psychische gevolgen hebben ondervonden van wat ze als kind hebben meegemaakt. Daarnaast ervaart een groot deel van de melders problemen op het gebied van werk of opleiding, problemen in de relationele sfeer (met partner en/of kinderen) en problemen met sociale contacten.  Ook heeft een groot deel  lichamelijke problemen overgehouden als gevolg van het geweld of misbruik. Er is echter ook een deel dat aangeeft geen nadelige gevolgen van het misbruik of geweld te hebben ondervonden

De Commissie doet wetenschappelijk onderzoek naar fysiek, psychisch en seksueel geweld jegens minderjarigen die in de periode 1945 – heden onder verantwoordelijkheid van de overheid zijn geplaatst in een pleeggezin en/of jeugdzorginstelling (waaronder ook jeugd-GGZ-instellingen en justitiële jeugdinrichtingen vallen). Ook mensen die als kind in een internaat voor dove/slechthorende of blinde/slechtziende kinderen zijn geplaatst en daar geweld hebben meegemaakt, vallen binnen het onderzoeksdomein. Dit geldt ook voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen (AMV) die in een instelling geweld hebben meegemaakt.

Mensen die de Commissie willen bereiken kunnen contact opnemen met het telefonisch meldpunt van de Commissie: 088-371 7500, bereikbaar van maandag t/m donderdag van 09.30-12.30 uur. Ook is de Commissie te bereiken via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . Meer informatie is te vinden op www.Commissiegeweldjeugdzorg.nl

Vanaf dinsdag 5 september zendt BNN de vierdelige serie wekelijks uit om 21:15 op NPO 3 onder de naam ‘Misbruikt’. Na afloop van iedere uitzending zal er voor kijkers een mogelijkheid zijn om met een hulpverlenende instantie te bellen, mocht daar behoefte voor zijn. We hopen dat het bijdraagt aan de bespreekbaarheid en openheid rondom seksueel misbruik.

Met hartelijke groet,

Team documentaireserie seksueel misbruik.

Sahar Meradji

meer info: https://www.nationalezorggids.nl/jeugdzorg/nieuws/39075-geraldine-kemper-presenteert-nieuwe-serie-misbruikt.html

Onze nieuwe naam is vanaf nu een feit! Slachtoffer in Beeld heet Perspectief Herstelbemiddeling.

Naast een nieuw logo is al ons communicatiemateriaal aangepast en is de url van onze website www.perspectiefherstelbemiddeling.nl

 

 

 

 

jozefien

‘Bij elke nieuwe man in mijn leven doe ik eerst een stap achteruit.

Ik heb te veel meegemaakt om níét wantrouwend te zijn. Misbruikt als kind en als tiener door een psychiater. Ik was één van de velen. Deed er alles aan om in de isoleer terecht te komen, de enige plek waar ik me veilig voelde.

Het ging hem om macht. Diezelfde drang naar controle zag ik terug bij klanten toen ik na een vlucht in de prostitutie terecht was gekomen. Ik zag zakenmannen die dachten alles te kunnen maken. Ze moesten een leegte compenseren, denk ik.

Pas later heb ik mijn leven kunnen opbouwen. Mijn leven. Ik heb mijn ervaringen kunnen omzetten in het positieve en ben nu jeugdhulpverlener.”

 

Slachtofferhulp Nederland biedt emotionele, juridische en praktische ondersteuning aan vele slachtoffers waaronder slachtoffers van seksuele intimidatie, seksueel misbruik en fysiek en psychisch geweld.

Onze ondersteuning is voor iedereen beschikbaar ongeacht of het korter of langer geleden gebeurd is. Aan onze ondersteuning zijn geen kosten verbonden.

 

Hulplijn Verbreek de stilte

Zelf op zoek gaan naar hulp kan lastig zijn. Omdat het de eerste keer is dat u er over wilt praten. Of omdat u vragen heeft op verschillende terreinen (emotioneel, praktisch, juridisch en/of medisch). Het kan ook zijn dat u niet precies weet bij welke instelling u het beste terecht kunt met uw vraag. De Hulplijn Verbreek de stilte van Slachtofferhulp Nederland kan u helpen bij het vinden van hulp die bij u past.

Uw vraag aan de medewerker van de Hulplijn kan heel divers zijn, bijvoorbeeld de wens tot ondersteuning bij het doen van een melding bij een onderzoekscommissie naar seksueel misbruik; de vraag of het verstandig is om aangifte te doen bij de politie; de behoefte aan emotionele ondersteuning. Misschien bent u op zoek naar contact met  lotgenoten of u heeft vragen over mogelijkheden voor schadevergoeding.

Onze medewerkers luisteren naar u, bespreken uw situatie en inventariseren samen met u welke ondersteuning u wenst en het beste aansluit.

Aanbod Slachtofferhulp Nederland

Wij werken landelijk en bieden ondersteuning bij u in de buurt. Na het eerste contact met onze Hulplijn is ondersteuning mogelijk in de vorm van een persoonlijk gesprek, maar ook telefonisch of per mail of chat. Uiteraard kan dit anoniem indien gewenst.

Tevens biedt Slachtofferhulp Nederland de mogelijkheid voor groepsgesprekken in de vorm van begeleid lotgenotencontact.

Slachtofferhulp Nederland werkt intensief samen met andere organisaties in de ondersteuning aan slachtoffers van seksuele intimidatie, seksueel misbruik, fysiek en psychisch geweld. Wij kunnen u bijvoorbeeld in contact brengen met lotgenotenorganisaties of verwijzen naar gespecialiseerde hulpverlening, uiteraard altijd in afstemming met u.

 

Contact

De Hulplijn Verbreek de stilte, onderdeel van Slachtofferhulp Nederland, is te bereiken via 0900 9999 001.

Via onze website www.slachtofferhulp.nl kunt u ook per mail of chat contact met onze medewerkers hebben en gebruikmaken van het forum voor slachtoffers van seksueel geweld en misbruik.

De commissie Geweld Jeugdzorg heeft een Facebook pagina.

https://www.facebook.com/CommissieGeweldJeugdzorg/

Via Facebook zullen we mensen op de hoogte houden van het laatste nieuws rondom de commissie en ons onderzoek. Op deze manier proberen we meer mensen bekend te maken met ons Meldpunt. Zo hopen we zo veel mogelijk slachtoffers van geweld in de jeugdzorg na 1945 te bereiken om melding bij ons te doen. Uiteraard zullen we ook informatie op onze website blijven plaatsen.

Melding doen kan niet via de Facebookpagina. Mensen kunnen melding doen via ons telefonisch meldpunt (088-3717500, bereikbaar van maandag t/m donderdag van 09.30-12.30 uur), door te mailen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of via de website www.commissiegeweldjeugdzorg.nl.

Dit betreft dus OOK de Jeugd-GGZ, Blinden en Doveninstituten plus de alleenstaande minderjarige asielzoekers.

Lotgenotendag SKIP

zaterdag 16 december 2017

LET OP! De locatie is gewijzigd!
Deze lotgenotendag wordt gehouden in Houten!


Stichting SKIP heeft de afgelopen jaren grote stappen gezet. Dankzij de inzet van vrijwilligers, het bestuur en in samenwerking met Zorgbelang, kunnen we terugblikken op een aantal mijlpalen.

Deze willen we op een feestelijk manier met jullie delen!

We nodigen je dan ook van harte uit voor de Lotgenotendag op zaterdag 16 december 2017 op een prachtige locatie in Houten.

We víeren we deze dag het bestaan van stichting SKIP | hoewel het op dit moment onzeker is of de stichting zal worden hergefinancierd.

Een improvisatietheater zal met muziek en spel een bijzondere voorstelling verzorgen.

En.. we sluiten de dag af met een heerlijke high tea.

prachtige etagere voor een high tea

Wat | Lotgenotendag stichting SKIP

Wanneer | 16 december 2017

Tijd | 10.00 inloop, 10.30 aanvang van deze feestelijke dag

Locatie | JOINN! Onderdoor 5, 3995 DW Houten, Tel.  030 760 0807

----------------------------------------------------------------------------------------

Hartelijke groet,

Namens Bestuur en vrijwilligers Stichting Skip
(Indien nodig en gewenst, worden reiskosten vergoed.)

meld je aan

* Protocol Lotgenotendagen 

Wat doet het persoonlijk om eindelijk te horen dat  dat geweld in de jeugdzorg onderzocht wordt? Een  artikel over het grote belang van vroegtijdige erkenning

lees hier de blog!

Zal het Rome ooit lukken om hard op te treden tegen seksueel misbruik? De pauselijke adviescommissie die maatregelen tegen misbruik moet formuleren is er niet meer zo zeker van. Adviseurs mopperen dat het Vaticaan haar adviezen in de wind slaat.

lees hier het artikel op trouw.nl

Ben jij pleegkind geweest en boven de 18 jaar?

Wie?

Wij komen graag in contact met volwassenen die pleegkind zijn geweest en geweld in de pleegzorg hebben meegemaakt. Heeft u dit? En wilt u uw ervaringen vertrouwelijk delen? Dan zouden wij u graag willen interviewen en willen vragen of u een vragenlijst wilt invullen.

Waarom?

Wij zijn vanuit de Rijksuniversiteit Groningen bezig met een onderzoek naar geweld in de pleegzorg. Dit doen wij in opdracht van de Commissie Onderzoek naar Geweld in de Jeugdzorg. De volgende vragen staan centraal:

1) Wat heeft er aan geweld plaatsgevonden in de jeugdzorg?

2) Hoe heeft het kunnen gebeuren?

3) Hoe werd het door kinderen ervaren en welke invloed had het op hun latere leven? Het onderzoek heeft als doel inzicht te krijgen in geweld in de pleegzorg en geweld in de toekomst te voorkomen.

Deelnemen?

Mocht u uw ervaringen willen delen of meer informatie willen, dan kunt u dit laten weten via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Aanmelden kan tot 1 maart 2018.

Dit is een gedeelte uit het levensverhaal van Rini Kalf uit Eindhoven. Rini is bij het verschijnen van deze uitgave jaar tachtig jaar oud. In zijn jeugd zijn dingen met hem gebeurd die zijn leven hebben bepaald. In de loop der jaren is Rini dat steeds sterker gaan beseffen. Om zijn herinneringen de baas te worden, is hij begonnen met schrijven van zijn levensverhaal.

Rini Kalf is geboren in Den Haag en al jong in een weeshuis geplaatst. Via drie pleeggezinnen is hij uiteindelijk terecht gekomen bij de fraters. Op al deze plaatsen – onder toezicht van de overheid – vonden mishandeling en misbruik plaats. Rini heeft besloten zijn verhaal te delen om ieders ogen te open voor de gevolgen van kindermishandeling en kindermisbruik. En om te onderstrepen dat misbruik niet verjaart.

Weeshuis en pleeggezin

Mijn naam is Rini kalf, eind jaren ‘30 geboren in Den Haag als één van de vier kinderen van een prostituee. Men vond in die tijd dat een vrouw met een dergelijk oneerbaar beroep, niet voor kinderen zou moeten zorgen. Toen ik drie jaar oud was, werd ik dan ook van de ene op de andere dag in een weeshuis geplaatst. Een traumatische ervaring. De nonnen die in het weeshuis voor ons moesten zorgen, waren niet zachtzinnig of liefdevol. Voor elke ongehoorzaamheid ging de stok er genadeloos over. En regelmatig werd ik in een teil met ijskoud water gedompeld en vastgehouden tot ik bijna stikte. Daarna mocht ik op adem komen, naakt in een speciaal strafhoekje.
Mijn moeder kwam me in die tijd regelmatig opzoeken. Dat waren de lichtpuntjes. Ik was de enige die bezoek kreeg van een moeder. Het speelgoed dat ze af en toe voor me meenam, moest ik dan ook altijd met de andere kinderen delen. Dat maakte mij een beetje bijzonder. En ook een beetje trots.
Toen de dag kwam dat ik hoorde dat ik naar een pleeggezin mocht, was ik in extase, ik stond te juichen op een tafel. Pleeggezinnen kregen echter geld voor het opvangen van weeskinderen, terwijl ze er ondertussen een goedkope arbeidskracht bij hadden. Liefde voor de kinderen kwam er eigenlijk niet aan te pas. Ik ging naar een boerderij in Schijndel. Daar konden ze me goed gebruiken. De boer zelf was vriendelijk en zachtaardig. We deden spelletjes en hij haalde grapjes met ons uit. Helaas was hij als veehandelaar veel van huis. Het runnen van het bedrijf liet hij aan zijn vrouw en twee volwassen kinderen over. Zij gedroegen zich als beulen. Ze lieten me slapen tussen de koeien, zonder dekens en zonder matras. Ratten staarden me ’s nachts aan. Voor dag en dauw moest ik aan het werk. Om de ergste honger te stillen, stal ik af en toe een ei uit het kippenhok. Mevrouw bevoelde daarom ‘s avonds laat elke kip. Ze kon voelen of er een ei in zat. Zo wist ze precies hoeveel eieren er moesten zijn. Als ze een ei miste, kon ik een flink pak slaag tegemoet zien.
Katholieke gewoonten werden in het pleeggezin fanatiek in ere gehouden. ’s Avonds moest ik naakt knielen, met mijn armen boven mijn hoofd. Ik moest dan een boek vasthouden met een fles erop en dan de rozenkrans bidden. Als die fles viel, dan trokken ze me aan m’n oren omhoog. Tot bloedens toe.
Ik plaste nog regelmatig in mijn bed. Dat zouden de kinderen van het pleeggezin mij wel afleren. Ze bonden een touw om mijn lijf en trokken me door de vijver van de ene kant naar de andere. Ze hielden er pas mee op toen ik zo goed als bewusteloos was. Toen ik nog een keer in bed plaste bonden ze mijn plasser dicht met een elastiek. De pijn was nauwelijks te verdragen. De volgende ochtend ving de boerin mijn urine op en liet het me opdrinken.

School

Als ik het minder druk was op de boerderij en ik niet hoefde te werken dan ging ik naar school. Als ik mijn huiswerk niet had gemaakt, moest ik naast de lessenaar gaan staan tot de meester kwam. Hij liet een liniaal achter in mijn broek glijden. Ik moest dan naar het toilet gaan en wachten tot hij kwam. Dan dwong hij mij mijn broek uit te trekken en over de wc te gaan hangen. Hij sloeg dan met de liniaal. Ik schreeuwde en huilde, maar hij propte slechts een zakdoek in mijn mond. Als hij klaar was en mijn billen vuurrood zagen, wreef hij er zachtjes zalf over en nam tegelijk ook de voorkant mee. Ik mocht er natuurlijk met niemand over praten.... En zo leerde ik langzaam aan om de wereld om me heen te wantrouwen.

Tweede en derde pleeggezin

Na bijna twee jaar werd ik overgeplaatst naar een ander pleeggezin in Schijndel. Ik moest daar harder werken dan ooit. Varkens verzorgen, koeien melken, gier uitrijden, hooien, kippen vangen, het ging de hele lange dag door. Ik werkte zestig of zeventig uur per week. Kreeg veel slaag en weinig eten. Ik at wat het gezin overhield, of ik moest restjes zoeken uit de vracht voor de schillenboer. Voor straf moest ik vaak in de stinkende gierkelder staan. Gelukkig woonden er goede mensen naast dit pleeggezin. Ik zocht en vond vaak troost bij de buurvrouw. Zij was ook degene die de politie belde toen ik weer eens grof mishandeld was omdat ik een melkbus met verse melk van mijn fiets had laten vallen. De politie schakelde de kinderbescherming in. Ik werd opnieuw overgeplaatst.

Vanuit Schijndel kwam ik terecht bij een familie in Nuenen. Daar ben ik bijna 4 jaar geweest. Het ging in het begin echt beter. Het gezin had twee kleine meisjes, dat vond ik leuk, daar speelde ik wel mee. Ik kon me af en toe echt ontspannen. Het was een grote boerderij waar ook wel 7 of 8 knechten werkten. Helaas kreeg de moeder van het gezin borstkanker. Dat wierp een enorme schaduw over het gezin, die een weerslag had op de relatie tussen mij en hen. Ik werd weer gereduceerd tot personeel. Neemt niet weg dat ik in dit gezin de beste tijd heb gehad.

Geld voor een pilsje

In de loop der jaren, toen ik een jaar of 14 was, zocht ik ook af en toe mijn vader op. Dan poetste ik zijn motor en daar kreeg ik dan wat geld voor. Met dat geld gingen we naar het café van mijn moeder. Dronken mensen en publieke vrouwen waren voor mij als kind de normaalste zaak van de wereld. Ik lustte inmiddels zelf ook wel een pilsje.

Bij de Kruisvaders

Op mijn zeventiende kwam ik terecht bij de Kruisvaders van Sint Jan in Rijswijk. De broeders waren smeerlappen die hun handen niet thuis konden houden. Zij hadden regelmatig seks met de jongens die aan hun zorgen waren toevertrouwd. Maar niemand durfde iets te zeggen. Want eigenlijk leidde elke straf die we van de broeders kregen tot seksuele handelingen. We moesten bij wijze van opvoeding soms urenlang naakt op een opklapbankje zitten. Eén van de broeders kwam dan ’s avonds zeggen dat we van het bankje af mochten. Het slachtoffer moest dan op zijn schoot zitten en werd betast. Toen ik iets ouder was ging ik naar de fraters in de retraite. Zij deden echt walgelijke dingen met mij, ondertussen liefkozend zeggend dat ik een lieve jongen was. Zij wasten ook dagelijks onze geslachtsdelen en wij moesten die van hen wassen. Het was afschuwelijk maar we zeiden niks.
Drank
Langzaam maar zeker ontdekte ik de verdovende werking van drank. Dat begon eigenlijk al toen ik als jochie van 14 meeging naar de kroeg waar mijn moeder werkte en het werd erger naar mate ik ouder werd.
Mijn broers hebben op een gegeven moment geregeld dat ik naar Brabant kon. Ik kon daar inwonen op een boerderij en ondertussen een normale baan hebben. Twee jaar later woonde ik zelfstandig en was ik een paar jaar molenaar. Het een relatief goede tijd. Ik ging dansen en biljarten. Maar ik had altijd alcohol nodig om te kunnen genieten.
In de tijd dat ik mijn eerste vrouw leerde kennen, ik was toen 21 jaar, had ik een baan in de bouw. Ik had een passie voor Rock ’n Roll. Ik gaf zelfs dansles. Mijn toenmalige vrouw deelde mijn passie. We waren gelukkig, maar ik had er steeds meer drank bij nodig. Alcohol om te voorkomen dat mijn herinneringen mijn leven verpestten. Ik had toen niet door dat dat al lang verpest was.
We kregen vier kinderen, vier zonen. Zowaar, we leken wel een normaal gezin. In vakanties naar de camping met een grote caravan. Ik ging vissen en spaarde luciferdoosjes en sigarenbandjes. Alcoholisme kostte me uiteindelijk mijn huwelijk. Mijn vrouw en vier zonen verdwenen uit mijn leven. Of ik uit dat van hen: ik kreeg van de rechter een huisontzegging en een straatverbod.

Doorgaan

Na een therapie van jaren heb ik geleerd zonder alcohol door te gaan. Dat lukt. Maar ik lever nog steeds een constant gevecht met mijn herinneringen. Ik kom niet los van de vraag ‘waarom?’. Waarom doen mensen een kind dit aan? Waarom overkomt dit mij? Ik kan het geen moment vergeten. Dat heeft me ook mijn tweede huwelijk gekost. De meningsverschillen gingen vaak over de opvoeding van onze zoon. Maar was ik eigenlijk wel in staat om een kind op te voeden? Zonder voorbeeld? Zonder liefde? Ik vermoed van niet.
Na de scheiding - we wonen dus apart - is het wel goed gekomen tussen mijn ex-vrouw en mij. Ik ben daar erg dankbaar voor. Ook vind ik het fijn dat ik weer contact heb met mijn oudste broer. Ik zie hem wekelijks.


Stop het zwijgen

Voor de ellende in mijn jeugd heb ik erkenning gekregen en schadevergoeding. Maar het pijnlijden is niet gestopt. Terugkijkend op mijn leven kan ik alleen maar denken aan wat ik allemaal ben kwijtgeraakt. Mijn jongens en mijn kleinkinderen. Ik zie hen helaas niet opgroeien. Het contact is al lang verbroken.
Ik hoop met dit verhaal te bereiken dat mensen hun ogen openen voor kindermishandeling en seksueel misbruik. En er iets mee doen als er signalen zijn. Ik hoop dat slachtoffers zelf ook hun mond open doen. Dit mag zo niet doorgaan. Stop het zwijgen! Voor mij is het te laat, doe het dan voor anderen. Want misbruik verjaart niet.

Jeugdzorg kampt met betalingsproblemen en zware administratieve lasten, sinds deze zorg in 2015 is overgeheveld naar gemeenten.

lees hier het artikel op nrc.nl

Naar aanleiding van de documentaire ‘Verkracht onder toezicht’ van Zembla is Micha om een reactie gevraagd over de situatie in Nederlandse LVB-instellingen. Hierbij de linkjes naar de uitzending zelf en naar Micha’s reactie hierop:

Zembla:

https://zembla.bnnvara.nl/nieuws/zembla-onthult-seksueel-misbruik-onder-verstandelijk-gehandicapten-een-groot-onzichtbaar-probleem-in-nederland

Het artikel van RTL-nieuws:

https://www.rtlnieuws.nl/gezondheid/veel-misbruik-onder-gehandicapten-maar-slachtoffers-pakken-niet-zomaar-de-telefoon

Fragment van Radio 1:

https://www.nporadio1.nl/nos-radio-1-journaal/onderwerpen/430429-seksueel-misbruik-bij-gehandicapteninstellingen 

Cebeon heeft een onderzoek uitgevoerd over de Schadefonds-regelingen domein Samson, dit in opdracht van V&J.

Lees hier het hele onderzoek.

Nieuwsbrief niet goed weergegeven? Bekijk de online versie.
   
  Utrecht - 01 maart 2017
 

Beoordelen en beschermen

 
 

Vrijdag 24 februari vond het symposium ‘Beoordelen en Beschermen - Dilemma’s rond hulp aan kwetsbare slachtoffers’ plaats in Ede. Slachtofferhulp Nederland organiseerde dit sympsosium samen met de Politie in het kader van de Europese Dag van het Slachtoffer op 22 februari. Onder het artikel met de conclusies van het symposium vindt u de 3 laatste nieuwsberichten van onze website.

   
   

Dilemma’s rond hulp aan kwetsbare slachtoffers

Ieder slachtoffer profiteert van een goede samenwerking in de strafrechtelijke keten, maar voor de juiste ondersteuning van kwetsbare slachtoffers is die samenwerking van essentieel belang. Dat is de conclusie van het symposium ‘Beoordelen en beschermen’ dat Slachtofferhulp Nederland en de Politie organiseerden ter gelegenheid van de Europese Dag van het Slachtoffer.

Voor sommige mensen is de kans groter dat zij (herhaald) slachtoffer worden van een misdrijf dan voor anderen. Of ze ervaren daarvan een grotere impact. Deze kwetsbare slachtoffers hebben gespecialiseerde ondersteuning nodig; de Europese richtlijn met minimumnormen voor slachtoffers noemt hiervoor onder andere de individuele beoordeling. Dit thema van beoordeling en bescherming staat hoog op de agenda. Met een aantal proefprojecten bereiden ketenpartners zich voor op 1 januari 2018, het moment dat de individuele beoordeling in de hele strafrechtketen ingevoerd moet zijn. Uit de eerste resultaten van die projecten blijkt dat kwetsbare slachtoffers veel baat hebben bij deze individuele beoordeling. Maar bij dit maatwerk komen professionals en ketenpartners wel allerlei uitdagingen tegen.

Uitdaging: kwetsbaarheid herkennen

Kwetsbaarheid en beperkingen vaststellen bij slachtoffers is op zichzelf al een ingewikkelde taak voor professionals. Zeker bij een doelgroep die er alles aan doet om die beperkingen te verhullen, volgens Hendrien Kaal, lector aan de Hogeschool Leiden. Zij sprak over de groep mensen met een licht verstandelijke beperking (LVB). ‘Zij zijn waarschijnlijk oververtegenwoordigd in de slachtofferketen. Grootste uitdaging is allereerst om te achterhalen of iemand licht verstandelijk beperkt is. Het is niet te zien aan de buitenkant, en mensen zijn vaak goed in staat om hun beperking te verhullen. Tijd én maatwerk zijn vervolgens nodig om hen op de juiste manier te ondersteunen en beschermen.’ 

Uitdaging: samenwerken vanuit een gezamenlijk belang

Dat samenwerking tussen ketenpartners essentieel is om slachtoffers goed te ondersteunen, daarover is iedereen het wel eens. Maar hoe moet je die samenwerking stroomlijnen? Dat is nog een groot vraagstuk. ‘Samenwerken is moeilijk’, stelde John Goedee, Bijzonder Hoogleraar Complexe Samenwerkingsprocessen Universiteit Tilburg. ‘Veel organisaties zijn geneigd om langs elkaar heen te werken, elkaars expertise niet goed in te zetten en geen duidelijke afspraken te maken over het resultaat. De topdown-organisatiestructuur van veel organisaties belemmert een goede samenwerking. Vaak staan de eigen organisatiedoelen centraal en niet het belang van het slachtoffer. Mooi beginpunt voor een soepele samenwerking is dat ketenpartners samen leidende principes vaststellen. Die vormen dan de basis voor de samenwerkingsstructuur. Waarin partijen samen verantwoordelijk zijn voor het resultaat.’

Kans: ervaring inzetten

Roser Vlug Vives Batista is nabestaande van een geweldslachtoffer en riep professionals op om altijd te kijken naar de omstandigheden van het slachtoffer dat tegenover je zit. ‘Pas dan kun je bepalen of iemand meer aandacht en ondersteuning nodig heeft. Want is niet ieder slachtoffer kwetsbaar?’ Roser benadrukte dat zij en vele andere lotgenoten hun ervaringen graag delen met professionals. ‘Maak daar gebruik van. Leer ervan. Dan is het ons niet voor niets overkomen. Zie ons als volwaardige partners om de slachtofferzorg continu te evalueren en verbeteren.’

Lees het bericht op onze website

   
     
   

Wat verscheen onlangs op onze website?

Hieronder ziet u welke 3 berichten we onlangs publiceerden op onze website. U leest de berichten via onderstaande links online.

  

1. Onderzoek naar seksuele intimidatie en misbruik in de Nederlandse sport, 1 maart 2017: 
Mensen die hun verhaal kwijt willen of ondersteuning nodig hebben, kunnen terecht bij de Hulplijn van Slachtofferhulp Nederland via 0900 9999 001.

2. Onderzoek naar slachtoffers die niet willen deelnemen aan bemiddeling, 22 februari 2017:
Slachtoffers zijn gebaat bij volledige informatie.

3. Vanavond in Zembla: misbruik in de kerk, 22 februari 2017:
Zembla onderzoekt of de slachtoffers recht is gedaan. Kijk vanavond om 21.20 uur naar Zembla op NPO 2.

Ga naar alle nieuwsberichten

   
     
  Afmelden

Volg ons ook op:

   

De beschuldigingen van seksuele intimidatie en verkrachting door filmproducent Harvey Weinstein leiden tot een golf aan reacties. Wereldwijd delen vrouwen hun eigen ervaringen met seksueel ongewenst gedrag via de hashtag #metoo. Inmiddels zijn het er alleen al op Facebook ruim 12 miljoen.

Lees hier het hele artikel.

Stichting Seksueel Kindermisbruik Instellingen Pleeggezinnen (hierna te noemen SKIP) is een organisatie voor lotgenoten die in hun jeugd, onder verantwoordelijkheid van de overheid, in een rijksinstelling of pleeggezin zijn geplaatst en daar seksueel zijn misbruikt.

Wij willen verbondenheid creëren en ruimte bieden voor herkenning en erkenning. Om dit doel te bereiken organiseren wij verschillende activiteiten voor lotgenoten en waar mogelijk bieden wij aanvullend hulp, of gaan samen op zoek naar mogelijkheden voor passende hulp.

Jaarverslag

toelichting verslag 2016

Misbruikslachtoffer Roos Haase werd als baby van 2 uur oud door haar moeder weggegeven aan een pleeggezin. Daar werd ze tot haar achttiende misbruikt. "Alles van slaan, schoppen, vernederen, tot seksueel misbruik", vertelt ze.

Het kan niet anders dan dat ze dat geweten heeft, maar ze heeft er niets aan gedaan.

Roos Haase

Lees hier het artikel op NOS.nl

In ‘DWDD’ vertelde oud-omroepster Anneke Bakker dinsdag na 35 jaar hoe ze na afwijzing van een oneerbaar voorstel was weggesaneerd uit haar baan. “Waarom zeg je dat nu pas?”, vroeg Matthijs van Nieuwkerk. Schrijfster Alma Mathijsen, zelf ‘overlever’ van seksueel geweld, maakte duidelijk dat je die vraag dus niet kunt stellen. Het zwijgen hoort bij de intimidatie. Je bent al kwetsbaar, hebt geen hard bewijs en wil niet nog meer houvast verliezen. 

Lees hier het hele artikel.

De commissie die onderzoek doet naar geweld in de jeugdzorg, breidt haar onderzoek naar geweld in de jeugdzorg uit naar doven- en blindeninternaten. De commissie onderzoekt wat er is gebeurd, hoe het kon gebeuren, hoe de pupillen het hebben ervaren en de invloed die het geweld of misbruik heeft gehad op hun latere leven.

meer informatie:

Slachtofferhulp

commisiepagina

Vanmorgen vroeg ( 7.00 uur ) was  voorzitter Barth van Eeten te beluisteren bij het NOS Radio1 Journaal.

Barth van Eeten, voorzitter van slachtofferorganisatie Seksueel Kindermisbruik Instellingen Pleeggezinnen (SKIP), noemt nog een belangrijke voorwaarde waaraan veel slachtoffers niet kunnen voldoen. "Je moet het misbruik ook kunnen bewijzen." Maar dat is ongelooflijk lastig, zegt hij. "Heel veel archieven zijn weg. En veel zaken speelden in de jaren 50 en 60. Veel volwassenen van toen zijn er gewoon niet meer. Ook zijn instellingen voor seksueel misbruik door fusies en overnames overgegaan in andere instellingen."

10.000 slachtoffers

Van Eeten noemt het ook een "groot probleem" dat de instellingen van nu de schadevergoedingen moeten betalen. "Dat is natuurlijk een heel rare regeling. Het is letterlijk gebeurd dat de instelling tegen het slachtoffer zei: als wij uw schadevergoeding betalen, gaat dat ten koste van de zorg die wij verlenen aan kinderen van nu." Zo'n uitspraak legt nog meer druk op de slachtoffers, zegt hij.

Hij denkt dat al die voorwaarden zijn bedacht om te voorkomen dat alle mensen die seksueel misbruikt zijn, daar melding van doen. En dat is volgens hem ook gebeurd. Veel mensen zijn niet naar de commissie gestapt en er zijn waarschijnlijk veel meer slachtoffers, zegt Van Eeten. "De commissie-Samson heeft onderzoek gedaan en een inschatting gemaakt dat in totaal ongeveer 10.000 kinderen zijn misbruikt."

Subcategorieën